Soms zal ik iets schrijven over wat een verward persoon zoal doet en denkt. Een groot deel van mijn jaren als twintiger was ik een verward persoon. Zo iemand waarover je soms in de krant leest: “Verwarde man in kikkerkostuum rijdt met auto gemeentehuis binnen, poept op de balie en valt in slaap”.
Ik kwam niet in de krant. Over de meeste verwarde personen - het zijn er veel meer dan je zou willen - lees je nooit iets in de krant. Het aantal verkeersongelukken is ook veel lager dan je zou verwachten, ondanks alle malloten op de weg. Een klein wonder.
Nu hoor je het woord “malloot” niet te gebruiken als het om een verward persoon gaat. “Verward persoon” is niet eens goed, het is: “persoon met onbegrepen gedrag”. Desondanks is het woord “knettergek” ooit gebruikt om mij samen te vatten.
Het duurde minstens vijf jaar, kostte twee studies, banen, een aanzienlijke schuldenlast, vriendschappen, minstens 20 iq-punten, mijn geliefde, mijn waardigheid. Waarom doorgaan? Op een gegeven moment bereik je het punt waarop je de beslissing neemt.
Twintig jaar later schrijf ik dit op. Als jij niet over jezelf heerst, laat je iets anders over je heersen. Wat je over je liet heersen gaat nooit meer weg. Je kunt het wel net zo lang de tyfus schoppen tot het meestal zijn muil houdt en in zijn hok blijft.