Soms zal ik iets schrijven over wat een verward persoon zoal doet en denkt. Een deel van mijn jaren als twintiger was ik een verward persoon. Zo iemand waarover je soms in de krant leest: “Man in kikkerkostuum rijdt met auto gemeentehuis binnen, poept op de balie en valt in slaap”.
Ik kwam niet in de krant. Over de meeste verwarde personen - het zijn er veel meer dan je zou willen - lees je nooit iets in de krant. Het aantal verkeersongelukken is ook beduidend lager dan je zou verwachten, ondanks alle malloten op de weg. Een klein wonder.
Nu hoor je het woord “malloot” niet te gebruiken als het om een verward persoon gaat. “Verward persoon” is zelfs niet correct, het is: “persoon met onbegrepen gedrag”. Desondanks is het woord “knettergek” ooit gebruikt om mij samen te vatten.
Als jij niet over jezelf heerst, heerst iets anders over je. Wat je over je liet heersen gaat nooit meer weg. Tegenwoordig weet ik de gekkigheid beter uit het zicht van de buitenwereld te houden. Als ze zich in mij manifesteert, heb ik de middelen om haar terug in haar reservaat te krijgen. Ik maakte een Jurassic Park voor de demonen, narren, fantasten en charlatans. Soms geef ik een excursie.
